Venus as huntress appears to Aeneas, painting by Pietro da Cortona, 1631

I have recently embarked on a reading journey through Virgil’s Aeneid, the heroic epic of Aeneas, the fugitive from burning Troy, sacked by the Greeks, who was destined to come to Italy in his Odyssean wanderings and become the ancestor of the Roman people. Here is a summary and a few of my thoughts on the first book, where the vengeful queen of the gods Juno shipwrecks Aeneas and his companions on the mysterious shores of Carthage in Africa. There, the hero meets his mother, Venus, the goddess of love, dressed as a huntress and meets the just and alluring queen Dido.

COGITATIA MEA DE AENEIDOS, LIBRIS PRIMI

Cogitatia Mea de Aeneidos, Libris Primi

In recento tempo, primum librem Aeneidos Vergili con multo fervore legieram circulo meo, in quis libres Latinas con pare amicorum meum, quos magistros Latinae sunt, lego.

Ab inceptam huius libris, narrationem adventi Aeneae ad litorem Carthagini Vergilius narrat, ut fabulam de Didonis refere poterit. Haec historia fascinatia est et similiter veriter ad unam dilectarum poematarum meum, Odusseiam Homeridi, est, quando de hominis fortis, patiens provocationes magnae et amicos suos sustinens et quoque propinquitas con deis diversibus habens fabulam est.

Con famosis verbis ‘arma virumque cano, Troiae qui primus ab oris/ Italiam fato profugus Lavinaque venit’ hic liber coepit. Aeneas in libro tempestatem horridem, ab Iuno irato mitans aspicit, quia haec dea Troianorum omnium ferociter inimicum erat. Descriptiae vividae de palationem Aeoli et ventorum et tum diruptionis aequori, meto nautarum et tandem irritatione Neptuni, quis percipit ut alium aliquis perturbere marem, sunt. Hanc sententias amo, quod fiduciam hominorum super volunta mutatia et inexpectata deorum, quis in Graecis litteris valde amo, huc est.

Aeneas et amici sui, ubi tempestatem superant, nesciunt seu ad hospitalia terra sive hostilia irant et peregrinatos circumiectos explorant. Alii locii, qui me fascinant sunt illos, ubi congressionem Aeneae et matriis suis, Veneri, et etiam observationem Aeneae scaenarum sculptarum eventorum ab bello Troiano narrant. In primo, dea Venus, iuvenis venatricis vesti se mutabat, Aeneam appropinquat et si sociam sui viderit rogat. Docta ea est, dum curam Aeneis monstrans, quod ubi virem suspicatur ut eam deam vel nympham est, respondit ut puellas Libycas saepe venatrices sunt, sed narrationem Didonis, reginis terrae, ei dat. Nam Didonis maritus per fratrem sui interfectus est et post ea ab eo exsulem fecitus est, femina con aliquos fidelos ad Libyca terra iterem fecit, novam regiam et urbem future famosem et per Iuno favebitur erit fundebat.

Parvo tempo postero, Aeneas et amicus Achates nebulo occulebantur urbem assequnt et testudineum templum miraculosum admirant, animadversiens ut scaenae ab bello Troiano id decorant. Movens alter, caelaturas vividas Achillei corporem Hectori trahens vident et Graecorum militorum circum corpore et armas Memnonis con Troianis pugnans, miserae morsis Priami et Troianorum feminarum Palladem picto peplo vane propitiens. Poeni labores Teucrorum scire et celebrare videbantur. Regina Dido prope templo Carthaginis et leges iustitit et labores distribuebat et olim fabulam de itero Aeneae et fugitivorum audit, hos ad regia sua salvere iubet.

Cogito ut plus verbae scriptoris Latinae lego, plus hanc linguam intellego et scribere hac desidero. Maior libres hac lingua legere prospicio et proximum librem Aeneidos legere inspiror.

See also my other written pieces in Latin and Ancient Greek here.

• ANCIENT GREEK VISIONS OF THE AFTERLIFE – SHADES IN THE ASPHODEL FIELDS, LIBATIONS AT THE GRAVE AND PASSPORTS FOR ELYSIUM
• Liber II Aeneidos Vergili – Troianus equus, sacuus troiae et Fuga aeneae et familiae, Latin prose
• sOME THOUGHTS OF MINE ABOUT hOMER’S ODYSSEY in ancient greek
• Composing in latin prose on reading virgil’s aeneid, book I: Cogitatia mea de aeneidos libris primi